جامی پر از شکوفه های سیب

  ...... ه ....... ی ......... س ..........

؟؟؟؟؟؟؟ اين را ميشناسي

یک قلاب

بر عطش احساسم .

رساندن یک جسم بی جان

تا - ساحل که نه -

 سراب

...............

 !!!! نکن

بین هزاران فانوس

هنوز

......... تاریکی............

- یک ناشناس مطلق-

**********

ومن .... آمده ام

پر از خیسی و طراوات

تا بگویم :

تن پوش احساسم را

-  کودکانه /  بی توقع /  معصومانه-

در شط لحظه ها

شسته ام

.....................

ه.......ي...........س...........

تا ناتمام تمام دردهاي روحم

برای ه / م / ی / ش / ه

            سکوت کن 

 ..... ت.....و.....ل.....د

گره خورد

انگشتانت

در پيچک موهايم

ومن

...........................

من آبستنم

باورنميکني؟

يک شعرشش ماهه

برجگر دارم

.........................

زايمان

        نزديک

                 است

-دروغ نمي گويد

              ساعت شني-

..................................

مي پيچم به خود/ دردمي کشم/

              .... وفرياد ميزنم .....

.

.

.

پاک کن

عرق سرد خاطرات را

از پيشانيم

و بزرگ کن

طفل شش ماهه شعرم را

.....   لبخندت چه زیباست  .....

عطر سپيدار جوانيت

بوي کنده ي دودگرفته ايست

که روحش را

به آتش فروخت

تا تو

ستايش کني زمستان را

و ببوسي

گونه ي يخ زده ي آدم برفي را

با لذت

*******************

نترس

از سرماي زمستان نهراس

تا تنم باقيست

و روحم

شعله ور

اجاق زندگيت گرم است

کاش ............ ميدانستي

- دردآور است

              که نميداني-

براي به سکوت کشيدنم

تنها يک قطره

اشگ تو کافي است

***************

راستي

تا به امروز

کسي به تو نگفته است

که لبخندت

چقدر زيباست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 

 ......... چهل درجه از تو دورم.........

**حسابمان ازهم جداشد

تو آنطرف پرچين

ومن...

اينطرف دلتنگي

......................................

هرروز صبح

می نشینم

برایوان خاطراتم

حوض را پر از آب ميکنم

چند ماهي قرمز

مي کشم

خورشيد را به زمين مياورم

- باور مي کني

خورشيد مي شود سايبان دل بارانيم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟-

................................

گاهي که فکر ميکنم

نه.... هميشه فکر ميکنم

 : راستي چه خوب شد که نيستي

تا من

صداي قمري قلبم را

بهتر بشنوم

اواز بهتر بخوانم

گوش فلک را

با نعره هايم کر کنم

لانه بسازم

براي جوجه اي که تخم را بي هيچ زحمتي شکست

.................................

 آه چه ميگويم

يک مشت حرفهاي بي سروته

هذيانهاي تب آلود يک بيمار

يا شايدم....

انجير خوردن يک مرغ گرسنه

.............................

تا اين خطوط را کسي نديده

تا اين نوشته ها راکسي نخوانده

تا دلم بيش ازاين ترک برنداشته

حوض نقاشيم را خالي کنم

از آب

ماهي ها ي قرمزرا پاک کنم

ازرنگ

ايوان خاطرات رابشويم

از درد

.........................

عهد کنم باخويش....

نه شعر گويم بي دريغ

نه حرف زنم بسيار

ساکت باشم و آرام

بهتر است

دستهايم راسايبان بيقراريم کنم

نه پلي براي رد شدن

دوباره ي تو..............

خانه ام

بي در

بي پنجره

بي سقف

اندازه يک وجب چمن

لابلاي همين پيچک ها

...................................

هفت احساسيم

با هفت ترانه

و

هفت بوسه ي تر

............ آوايي ازدور: ................

از اينجا

تا درياراهي نيست

اگر

ابربه خواب رفته باشد

......................

چشمان نيمه بازش

يک ثانيه رطوبت

يک قطره باران

.....................................

غريبي من

کدام رنگ رنگين کمان است؟؟؟؟؟

از هردانه کاه

کوهي ميسازم

شايد دراوج قله اش

ببينم

فرود آمدن تورا

.................................

قبل از رفتنت

کمي نبات

درکام تلخم بريز

 خسيس نباش

کمي  هم نور

در چارقدم بپاش

تا خواب

چشمان مردم اين آبادي را

کور نکرده است

تنورسرد فاصله ها را

روشن کن

ميخواهم کمي 

اميد

بر نان  شب مانده ام

بپاشم

.....................................

هااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

صورتم محو ميشود

درباورآينه.

سپيدي

تار تار موهايم

زيربخارلبهاي صورتي

..............

تمام آينه را

هااااااااااااااااااا مي کنم

شايد

زمان به خواب رود

شايد

................

حالم بهتر است

-وقتي

دروغم را

آينه باور می کند -

.

.

.

ازگوشه ي چشم زمان

بخار

آرام آرام

پاک مي شود

******************

یک تار سپيد

برايم

...... دست تکان ميدهد .................

 ............. بهانه ای ندارم

                                                      ..........................

دو پاي خيس

- شروع

 کودکي ام-

در امتداد

آشتي نيلوفر و مرداب

شستن روزهاي

خوش رنگ تيله اي

پهن شدن

آفتاب جواني

روي پشت بام همسايه

.

.

.

.

دودست پير

انتهاي رود

.

.

بايد بروم

تا اسب شيهه مي کشد

تا ماه مي خندد

تا شب مي رقصد

بايد بروم

قبل از

.

............طلوع آخرین

                                نگاه خورشید.................

 خورشید جنوب

ازنخل

هيچ نميداند

مشرق رويا.

جنوب است و

هزاردانه

آفتاب شيرين

*    *          *

مغربي

بي انتها،

درسرنوشت من

-وخواب

زمستاني

شمال

آرزوها-

*        *             *

با اين بخت سوخته

چه کنم.............

..............................

تمام من

درناتمامي

چهارجهت و

يک خورشيد و

اين همه سايه؟؟؟؟

        ع.... ي.... د.... ي....

آن سوي ديوار 

 ناله اي سرد

**

    چند ثانيه

    بيشتر از سهمم

                           **

ميخواهم زنده بمانم

....... زمستان گفت.........

*          *             *

اين سوي پرچين

سبزه / مشتاق / يک نگاه بهار

بهار اما

مغرور / در آينه / مي کند نگاه

نفس ها حبس

سکوت / جاري

***

      آغاز سال يکهزارو سيصدو نود

                                              ***

من / درتقلاي/ تنگ دلتنگي

بهار مي خندد

شمع / از گريه / مي ميرد

بهار مي رقصد

هفت سين / آرزو کرد :

***

       بي غرور باد / بهار سال ديگر

                                                 ***

حافظ گفت:

                ....... امين ........